Verkondiging op zondag 11 mei 2008, Pinksteren, in de Laurentiuskerk te Weesp
1e lezing: Handelingen 2, 1-11 Beste mensen, Voor velen is het feest van deze dag een moeilijk feest. In ieder geval moeilijker dan het Kerstfeest of Pasen. Vandaag gaat het om de Geest, de Geest van God. Maar ja, wat is nou "Geest". Toen ik nog catechismusles gaf in Uitgeest (ook al een woord met "geest") en in Amsterdam, probeerde ik wel eens aan de kinderen uit te leggen wat dat was. Ik zei wel eens: "Van de juffrouw heb ik gehoord dat hier in de klas een goede geest heerst. Nu ben ik nieuwsgierig (zei ik) wie van jullie die goede geest is die deze klas beheerst." Maar natuurlijk was er niemand die een vinger op stak. En ook werd er niemand aangewezen. Tenzij - lachend - naar de juffrouw, die ze wel leuk en lief vonden. Natuurlijk heb ik wel geprobeerd om iets over die "goede geest" te vertellen. Bijvoorbeeld dat je inderdaad die geest niet kan zien, maar dat je dat voelt: als iedereen zich in de klas echt thuis voelt -, als iedereen voelt dat hij/zij gewaardeerd wordt -, dat zij zich allen - ondanks allerlei verschillen - voor elkaar inzetten: dat zij dus allen - met elkaar - er voor zorgen dat er prettig geleefd en gewerkt kan worden in de klas. En wat er nu met de heilige Geest bedoeld werd, heb ik proberen uit te leggen door als voorbeeld Jezus te noemen. Hij was immers iemand die open stond voor iedereen. Hij was iemand die de mensen gelukkig wilde maken: óók degenen die door anderen werden uitgelachen, of verstoten, of - om welke reden dan ook - niet mee-telden. Want Jezus kón niet anders. Hij was de goedheid zelf, die zich door niemand liet tegenhouden die Hem van zijn stuk wilde brengen. De apostelen vonden het een onmogelijkheid om Jezus daarin te kunnen navolgen. Want zij kenden hun eigen klein-menselijkheid -, hun ongeduld -, hun egoïsme, en noem maar op. Daarom beloofde Jezus dat Hij zou zorgen dat zij méér van Zijn liefde, goedheid, vertrouwen, geduld, vergevingsgezindheid, doorzettingsvermogen enz. zouden ontvangen -, dat zij dus meer vanuit Zijn goede Geest zouden voelen in zich: de heilige Geest. Heel verhelderend vond ik het - toen ik mijn preek maakte - dat ik ergens als beeld van die vruchtbare geest een vergelijking vond met het grondwater, dat - onzichtbaar - toch onze polders en akkers vruchtbaar makt. Want zó werkt ook Gods Geest. Als Gods kracht maakt Hij onze beperkte menselijke zwakheid óók tot een goddelijke kracht in ons, die het leven van ons - mensen - vruchtbaar maakt voor anderen. De solidariteit van mensen is nog steeds in staat om wonderen te verrichten. Ieder Pinksterfeest richt onze Kerk de spotlights op onze missionarissen, die - geraakt door Gods Geest - naar verre landen zijn getrokken om het evangelie te leven. Het gaat nog steeds om duizenden mensen, die helemaal leven en werken in de Geest van Jezus. Zij bouwen kerken om Gods liefde in Jezus te vieren. Maar zij bouwen ook scholen, ziekenhuizen en werkplaatsen om Gods gerechtigheid zichtbaar ter maken. Onze missionarissen zijn tolken van Gods Geest door een concreet en praktisch christendom. Maar ook wijzelf zijn geroepen om in de wereld van vandaag in zekere zin tolk te zijn van de Geest, getuige van Jezus Christus. Nu kan dat bij menigeen verlegenheid oproepen: "Ben ik nou werkelijk geroepen om getuigenis te geven? Maar hoe dan en waar dan?" Misschien kunnen wij inspiratie opdoen door te kijken naar het eerste Pinksterfeest. Bij de apostelen was alle hoop op een nieuwe toekomst de bodem ingeslagen , na de dood van Jezus. Zij zijn weer terug bij "af". En tòch: een radicale ommekeer op dat Pinksterfeest. Zij zien nieuwe kansen om de boodschap van Jezus uit te dragen. Ook wij worden geroepen tot navolging van Jezus. Het gaat niet om geweldige prestaties. Uiteindelijk zal ons leven worden gewogen door kleine daden van echte mede-menselijkheid. In concrete daden van onze goedheid en zorg komt Gods Geest aan het licht: want het zijn vruchten van die Geest, vruchten dus van dat onzichtbare grondwater. Wanneer er te weinig van die Geest van Jezus in ons is -, te weinig van het grondwater dat alles bevrucht -, kunnen er scheuren ontstaan die gevaarlijk kunnen zijn voor ons christendom, zoals te weinig grondwater bij de fundamenten van ons kerkgebouw nu dit prachtige centrum van ons geloof zwaar bedreigt. Daar moet iets aan gedaan worden, ook al kost het veel geld. Maar óók mogen wij niet toestaan dat wijzelf droog komen te staan, door te weinig vertrouwen in Jezus' Geest. Zalig Pinksteren! Henk Samsom, emerituspastoor |