Verkondiging op zondag 25 mei 2008, Sacramentsdag, in de Boskapel te Muiderberg
1e lezing: Deuteronomium 8, 2-3.14b-16a Beste mensen, Er zijn veel mensen die elke gelegenheid aangrijpen om feest te vieren. Daar zijn feesten bij die de commercie graag uitbuit om eens flink uit te pakken en een goede omzet te halen. Ook kerkelijke feesten worden daar graag voor benut omdat ook niet-kerkelijke mensen die feesten vieren, maar dàn in de vorm van veel eten en duur eten en drinken, en andere zaken, waar de commercie baat bij heeft. Zo kennen wij allen de slagzin van C 1000: Kerstmis, "wij hebben er zin in". Zo ook met Pasen en Pinksteren: "wij hebben er zin in". Mijn collega en ik hebben in een e-mailtje aan het bedrijf voorgesteld om met Hemelvaartsdag de slogan te gebruiken: "Hemelvaart, wij hebben er zin in". Maar dat heeft C 1000 toch maar niet gedaan! En nu vandaag "Sacramentsdag". Wij weten - denk ik - allemaal wel - zoals wij hier zijn - dat het vandaag niet om alle sacramenten gaat. Maar alleen om de Eucharistie. Maar helaas hebben veel "katholieken-van-huis-uit" daar niet veel zin meer in, omdat zij de zin hiervan niet inzien. En wij - die hier in deze kapel zijn samengekomen om "Eucharistie te vieren": kunnen wij aan anderen duidelijk maken wat deze viering voor ons betekent? Wat deze viering waarde-vol maakt voor ons leven? Voor ons leven van elke dag? Het is echt niet nodig om precies uit te leggen wat bijvoorbeeld de Consecratie is, dat "het voornaamste deel" van de Mis is: zoals veel ouderen onder ons nog geleerd hebben in de catechismus. Mijn theologie-professor (op het seminarie) heeft ons al gezegd dat dit niet is uit te leggen. "Niet voor niets" - zei hij - staat direct na de Consecratie-woorden de zin "Mysterie van ons geloof". Dat was - bij het Laatste Avondmaal - voor de apostelen een mysterie. En zo zal het altijd blijven. Óók al hebben - in alle tijden - steeds weer mensen geprobeerd om het wel uit te leggen. Belangrijk is alleen dat wij bij de communie mogen weten dat - in brood en wijn - Jezus zelf in ons leeft. Want de levende Jezus heeft bij dat Laatste Avondmaal niet voor niets brood en wijn gebruikt. Zonder brood (of ander voedsel) en wijn (of andere drank) blijven mensen niet in leven. Door brood en wijn "zijn lichaam en zijn bloed" te noemen, geeft Jezus dus aan dat Hij zijn leven aan ons schenkt. Door onze "communie" (dat "samen-één-zijn" betekent) krijgen wij het "broodnodige" voedsel om Jezus in ons te laten leven. Daardoor kunnen wij in staat worden gesteld om "in zijn Geest "te leven. De Joden in de woestijn kwamen er - door Mozes - achter dat ze heel hun bestaan aan God te danken hadden. Die leidde hen uit het land van de slavernij en bleef steeds bij hen. Hij gaf hun ook te eten. Manna, "Brood uit de hemel" noemden ze dat. Het betekende voor hen dat er toekomst was, dat God leven geeft. Ook Jezus gaf brood aan een hongerige menigte. Maar in zijn uitleg benadrukte Hij: "Het gaat om méér… Ik wil zelf voor jullie "brood uit de hemel" zijn. Ik wil mij aan jullie geven in brood en wijn. Dat is niet enkel om je maag te vullen. Het is veel meer om je geestelijk te voeden. Het brood dat Ik jullie geef is een teken dat we bij elkaar horen, dat we één van hart en ziel mogen zijn. Dit brood is méér dan manna. Ik geef jullie eeuwigheidsbrood, eeuwigheidsleven. Paulus zegt ons vandaag (2e lezing): Brood en beker maken ons tot één lichaam. Want niet alleen brood en wijn zijn een levend teken van de Heer. Dat "teken van de Heer" ben jezelf. Maar leef dan ook in eensgezindheid, in onderlinge verbondenheid, in zorg voor elkaar. Samen aan de tafel van Jezus worden wij één grote familie, één groot Godsgezin. De gave van Jezus is een geschenk dat we broodnodig hebben. Daar kunnen we van leven: méér dan een leven lang. Van harte hoop ik dat wij ons inderdaad één voelen met elkaar. Als wij trachten om de levende Jezus door onze handel en wandel gestalte te geven: dàn is deze Eucharistie inderdaad wat deze Griekse naam betekent: een bewijs van onze dankbaarheid aan de levende Jezus in ons. En Hij is toch onze dankbaarheid waardig?! Henk Samsom, emerituspastoor |