Verkondiging op 24 juni 2008 in de H. Laurentiuskerk te Weesp
1e lezing: Johannes 4, 7-16 Inleiding Van harte heet ik u en jullie welkom op deze eerste zondag in de zomer: de tijd waarin wij vooral heerlijke warmte en veel licht verwachten, en voor velen ook de tijd waarin wij veel vrijheid verwachten. Warmte, licht, vrijheid, vreugde: zijn dit ook niet de zaken die Jezus in veel mensen - die voor hem open stonden - is komen brengen? Zij kregen daardoor een feestelijk gevoel in hun leven. Hopelijk is dit ook ons aller gevoel als wij de liefde van Jezus in anderen ontdekken en in onszelf. Maar voor sommige mensen, die nu hier bijeen zijn, is het vandaag een heel bijzondere dag, omdat zij hun dankbaarheid willen uiten voor de liefde en de steun die zij in elkaar hebben gevonden in een lang huwelijksleven: een 50-jarig huwelijk, en een 40-jarig huwelijk. Ik wil nog geen namen noemen, maar als ik iets over hen vertel, weten waarschijnlijk velen wie dat zijn. De mensen van het gouden huwelijk hebben ontzaglijk veel tijd besteed aan hun werk in tuin en kerk, om te zorgen voor allerlei zaken, waarvoor wij hun veel dank hebben te brengen. (Daarover hoort u - denk - ik later in deze viering nog wel meer). De bruid heeft bovendien er voor gezorgd, dat collega Jan - èn ik zelf - genoeg en heerlijk te eten hebben gekregen: vele jaren lang! De mensen die hun 40-jarig feest vieren hebben zich óók samen dienstbaar opgesteld om veel mensen gelukkig te maken. De bruidegom is voor velen bekend om zijn prachtige basstem in het Laurentiuskoor, en de bruid is altzangeres. De bruidegom heeft veel betekenis voor de handbal (nu "We have"). Ik wil ook de "Creatieve Kring Weesp" noemen, als hun beider werkterrein. Evenals ook de Zorginstelling "Oversingel". En voor kinderen, kleinkinderen, familie en bekenden zijn beide bruidsparen van onuitsprekelijk belang: vanzelfsprekend! Aan hen en ons allen, van harte welkom in deze Eucharistieviering, dankviering aan God en Jezus Christus. Voor een feestelijk gevoel zijn de lezingen die in ons boekje staan niet zo geschikt. Verkondiging Wat horen en zien wij helaas vaak verhalen over onmenselijkheid, haat, nijd, vervolging, mishandelingen, oorlogen, rampen en andere ellende. Velen trekken zich daar helaas weinig van aan. Als het henzelf maar goed gaat. Sommigen durven zelfs te stellen dat Nederland de gelden voor ontwikkelingshulp maar moeten stoppen, en dat geld aan onze eigen belangen moeten schenken . En natuurlijk valt er ook in ons land nog veel te verbeteren. Maar moeten volkeren die alles ontberen dan maar sterven als ratten? Moeten mannen, vrouwen en kinderen dan maar in de steek gelaten worden? Aan hun lot worden overgelaten? Zolang het alleen gaat om aantallen ongelukkigen zegt het vaak niet zo veel. Maar als deze menen een gezicht krijgen in bijvoorbeeld televisiebeelden, dan gaat gelukkig bij velen de portemonnaie open. En als mensen zulke lijdende mensen - in hun onbeschrijflijke omgeving - echt gaan ontmoeten: dan gaat gelukkig vaak het hart spreken. Velen van hen worden dan vaak tot een volledige inzet gedreven om iets aan die toestand - in den vreemde - te doen. "Uit het oog, uit het hart", maar als mensen hun hart kunnen laten spreken, dàn is er hoop voor de toekomst van velen. die daar nu nog niet op durven hopen. Een druppel op een gloeiende plaat? Maar heel véél druppels maken "wonderen" mogelijk. Laat je hart dus maar spreken, en niet je egoïsme. Maar hoe komt de liefde in iemands hart. Daarvoor is vaak nodig dat je mensen ontmoet, die de liefde in jou hebben ontstoken. Meestal ben je dan aangewezen op liefhebbende ouders, die open staan voor hun medemensen en dit weten over te dragen aan hun kinderen. Met de wederzijdse liefde tussen ouders en kinderen wordt vaak ook alles wat ouders doen voor anderen - "uit liefde" - in de harten van hun kinderen uitgezaaid. Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen, die ouders èn kinderen kennen, tot de conclusie komen: "Die jongen -, dat meisje -, is precies zijn/haar moeder, zijn/haar vader". En als dat een moeder en vader zijn die goedheid en liefde uitstralen, dan is gelijkenis daarmee hoopgevend voor mensen die zulke kinderen ontmoeten. Dan gaat de wereld rondom hen er op vooruit. Dan kan de wijdere wereld er ook op vooruit gaan. Voor veel ouders is Jezus hun voorbeeld. Zoals Jezus zich inzette voor alle mensen die zich voor Hem open stelden, zijn hart opende en liet spreek, zó willen ook zij door het leven gaan. En hun kinderen diezelfde weg leren. Maar lukt dat wel? Zijn ouders daartoe in staat? Daartoe kan het voorgelezen evangelieverhaal een opsteker zijn. Het bruidspaar in Kana kon de uitgenodigde gasten niet meer geven wat zij zo graag wilden. Want de wijn was op. Het feest leek een fiasco te worden. Om te drinken was er alleen nog volop water. Maar toen dat water gezegend werd door Jezus, werd datzelfde gewone water tot "heerlijke" wijn, zodat zelfs gezegd werd tot de bruidegom: "U hebt de goede wijn tot nu toe bewaard." Hebben ouders (en wijzelf) niet vaak het idee dat mensen toch maar gewone schepselen zijn, die - ondanks onze goede wil - niet in staat zijn om alles te bereiken wat wij graag zouden willen. Maar… hebben velen toch niet ontdekt dat het gewone water (onze beperktheid) tot wijn is veranderd (de goede resultaten die wij niet durfden te verwachten), soms wel na een lange puberale periode van hun kinderen, maar tóch! Jezus heeft - als het ware - vanuit zijn liefde voor ons, ons water in goede wijn veranderd. Ook al zullen veel opvoeders tot hun spijt ontdekken dat de kinderen bijvoorbeeld niet meer "kerks" zijn. Vaak vinden zij echter wèl dat hun zoon of dochter wèl iemand is geworden met een goed hart: "Het is een prima jongen! Het is zo'n goede meid." Zien wij in zulke kinderen dan niet veel van Jezus' liefdes terug? Laat ons daar dan blij om zijn, en de toekomst met vertrouwen tegemoet gaan. Maria had aan Jezus om zijn hulp gevraagd voor het bruidspaar in Kana. Waarschijnlijk blijven velen van u graag een kaarsje opsteken bij Maria. Misschien hebt u het nooit gemerkt, maar bij de gebrandschilderde ramen op het priesterkoor heeft de kunstenaar bij het raam over het huwelijk Maria afgebeeld met een boeketje mooie bloemen, om dat aan het bruidspaar te geven. Gaat u straks maar eens kijken. Want dat bloemetje is ook voor u! Voor al uw zorgen: "dank u", schijnt ze te zeggen. En: "Mijn zoon Jezus laat U niet in de steek!" Blijft allen vertrouwen! Amen. Henk Samsom, emerituspastoor Gerard Overmars feliciteert tot slot de beide bruidsparen voor hun ongelooflijke inzet binnen de parochiegemeenschap heel veel jaren lang. Hij is blij dat de twee bossen bloemen die hij overhandigt, groter zijn dan die in het gebrandschilderde raam. De kleindochter van het gouden bruidspaar vertelde eens tijdens de kinderwoorddienst dat deze kerk de "kerk van oma" heet. Voor de slechte fundering moet echter dor de hele gemeenschap een oplossing worden gezocht… |