Verkondiging op de Derde zondag door het jaar in de Nicolaaskerk te Muiden - 25 januari 2009

Eerste lezing: Jesaja 3, 1-5.10
Evangelie : Marcus 1, 14-20

Beste mensen,

Waarschijnlijk overkomt het iedereen van ons wel eens dat u/jij een vraag krijgt, of zelfs een opdracht, om ergens naar toe te gaan waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Je probeert dan vaak allerlei redenen bijeen te zoeken, of allerlei uitvluchten, om toch maar niet te gaan. Maar soms ontkom je er echt niet aan. En dan ga je maar, met grote tegenzin. En het kan dan gebeuren dat je na afloop moet bekennen: "Het viel best mee! Ik ben blij dat ik daar naar toe ben geweest!" Zoiets was ook het geval bij Jona, die de opdracht kreeg om als profeet naar Ninivé te gaan, een grote stad, waar de inwoners het niet zo nauw namen met hun plichten, en die er maar vrolijk op los leefden. En díé zou hij nu tot een beter leven moeten bekeren.

Jona wist wel wat hij liever deed! Daarom boekte hij een overtocht op een schip dat hem ver weg zou voeren van zijn opdracht en bestemming. Maar die reis verliep niet voorspoedig. Schipbreuk en drie dagen in een walvis. Hij dacht natuurlijk dat dit dier hem zou verslinden. Maar dàt was niet zijn eindbestemming op deze reis. Hij bidt tot God om uitkomst. En als hij dan op land terug komt, aanvaardt hij zijn opdracht om de inwoners van Ninivé tot betere gedachten te brengen. Jona was iemand die hard wegholt voor zijn taak, maar uiteindelijk schoorvoetend op zijn schreden terugkeert.

Jona weet in Ninivé niet wat hem overkomt: op het gezag en bevel van de koning van Ninivé keert heel de stad zich om en heeft berouw. De inwoners verlaten de weg van het kwaad, met hun koning voorop. De stad wordt niet verwoest. Vreugde overal. En niet het minste bij Jona.

Klaarblijkelijk kunnen er dingen in een mensenleven gebeuren, de je een totaal ander inzicht geven, die je een andere weg laten inslaan. Maar wat voor dingen zijn er gebeurd bij die vissers op het meer? Zij waren allen opgevoed in de Joodse leer dat ééns de Messias zou komen. Hoe verlangden zij er naar om dit te mogen meemaken! Als zij dan de Messias herkennen in Jezus, die langs wandelt, dan is dat de grootste eer die hun kan overkomen. En de oproep: "Komt volgt mij" raakt hen in het diepste van hun hart. Natuurlijk volgen zij Jezus. Ook al weten ze nog niet wat hun zal overkomen.

Stel nu eens dat wij, de leerlingen van Jezus in 2009, zelf nog een hoofdstuk aan de Bijbel konden toevoegen. Hoe zou ons eigen leven, met daarin een beschrijving van de weg die wíj gaan, er dan uit zien? Vinden wij dan parallellen met Jona (die zijn grote twijfels had) of met de inwoners van Ninivé (die het niet zo nauw namen dat zij de gemakkelijkste weg bewandelden, maar dan tóch tot inkeer kwamen?) Misschien slaat ook ons pad een zijweg in, maar komen we uiteindelijk toch weer op de hoofdroute uit.

Een kaarsrechte weg zonder obstakels - mèt Jezus - is lang niet voor allen bereikbaar. Het tegendeel is eerder het geval. Vaak komen wij obstakels tegen op ons pad. Vaak zelfs een ongebaand pad, van waaruit wij met moeite de hoofdroute terug vinden: de weg van Jezus: Hem achterna. Ik hoop van harte dat u en jullie en ook ikzelf daarbij de ervaring opdoen dat onze God altijd naast ons meegaat. Ja zelfs ook als wij dat lang niet altijd direct in de gaten hebben.

Om de weg van Jezus te vinden is vaak een zoektocht. Voor wie? Ik denk voor ons allen. Zelfs de grootste heiligen hebben bekend dat zij soms moesten zoeken naar de weg van Jezus. Maar zij hebben het niet opgegeven en vonden tenslotte de weg die zij moesten gaan om Jezus te vinden.

Zo zijn er natuurlijk heel véél mensen nog zoekende naar de juiste weg. Zeker ook onder onze jongeren. Laten wij geduld hebben met onszelf, als wij dringende vragen hebben: dat is geen schande! En… laten wij ook vertrouwen hebben dat onze jongeren op hun zoektocht de weg van Jezus vinden. Ook al ziet hun toegangsweg naar Hem er anders uit dan onze weg. Want: u weet waarschijnlijk wat mijn vaste overtuiging is: "de steppe zal bloeien". Of - zoals een Karmeliet in Brazilië zegt: "Als er even geen appels aan de boom groeien, zijn de wortels zich aan het verdiepen." Zo positief moeten wij eigenlijk zijn. Amen

Henk Samsom, emerituspastoor