1e lezing:  Apocalyps 7,2-4. 9-14
2e lezing: 1 Johannes 3,1-3
Evangelie: Matteüs 5,1-12a

"Allerheiligen" betekent voor velen de viering van allen die officieel door een paus zijn "heilig verklaard". Van verschillenden van hen hebben wij waarschijnlijk wel eens een levensbeschrijving gelezen. En dan komen wij waarschijnlijk tot de conclusie dat je - als je later "heilig" verklaard wordt - meestal geen "prettig" leven hebt gehad: geen leven met pleziertjes, maar wèl vaak een leven van afzondering, van martelingen of andere gruwelijke dingen zoals bijvoorbeeld de Belgische pater Damiaan, die aan melaatsheid stierf na zich geheel gewijd te hebben aan die arme melaatsen. En dan moet je eerst nog dood zijn voordat je wordt heilig verklaard. Levende mensen zouden wij dus "officieel" geen heiligen mogen noemen. Zeker niet de levenden die geen paus, bisschop, zuster of martelaar worden.

Onder de "officiële" heiligen bevinden zich niet eenvoudige vaders of moeders, die zich geheel en al geven voor hun ouderlijke taak. Als ik u/jullie zou vragen: wie is er voor u/jullie een echte "heilige", zullen dan niet velen van u antwoorden dat een vader of moeder, een goede bekende die altijd voor iedereen klaar staat, uw heilige is? Maar als die goede mensen overleden zijn, worden zij door de Kerk allen bij elkaar niet gerekend tot "Allerheiligen" maar tot "Allerzielen". Maar dat doet er niets aan af dat wij hen tot die "Allerheiligen" mogen rekenen.

Als wij straks een kaars opsteken voor onze dierbaren die dit jaar zijn overleden, èn voor onze eigen dierbaren die al eerder zijn overleden, dan is dat niet alléén omdat zij overleden zijn, maar óók omdat wij hun een eerbewijs willen schenken omdat zij voor ons een heilige zijn, die een licht-punt voor ons zijn geweest tijdens hun leven.

Tot dat eerbewijs zullen wij overgaan nadat wij ons geloof hebben uitgesproken.

Henk Samsom, emerituspastoor