1e lezing: Jeremia 33, 14-16
2e lezing: 1 Tess. 3, 12- 4, 2
Evangelie: Lucas 21, 25-28 + 34-36

De adventstijd is een tijd van verlangen, van verwachten. In deze tijd van het jaar hangt het overal in de lucht. Vol verwachting klopt ons hart. Verwachting gaat altijd gepaard met spanning en een beetje angst. Het houdt je heel actief bezig. Je bedenkt van alles. Die fantasieën kunnen heerlijke vormen aannemen, dromen van geluk, maar ze kunnen ook angstwekkende beelden oproepen.

De lezingen van deze eerste zondag van de Advent getuigen daar ook van. Het is een zondag van verwachting en uitzien naar Hem die komt. Intussen kruisen allerlei schrikwekkende dingen ons pad. De vraag daarbij is: Hoe gaan we om met ons leven tussen hoop en vrees? Laten we ons aanspreken door de boodschap van Jezus?

Jeremia verkeert met zijn volk in een angstwekkende situatie. Ze leven in een vreemd land, worden vernederd en onderdrukt. In die ellendige situatie weet Jeremia zich gegrepen door die onzichtbare God, die alleen maar een stem, een woord is: zo spreekt de Heer. Hoe vaak komen we het niet tegen. Steeds weer, moet Jeremia met dat woord naar een volk dat het niet wil horen. En wat is dat voor een woord dat klinkt? Een woord dat oproept tot waakzaamheid. Een woord dat mensen uitdaagt: word nu eindelijk volwassen en zie de gevolgen van je doen en laten onder ogen! Jeremia voorziet en voorzegt de verwoesting van Jeruzalem, maar voor het zover is, heeft hij ook een hoopvolle boodschap te brengen, er is verandering op komst. God zal ons niet in de steek laten. Hij zal zijn belofte aan ons nakomen. En om die belofte te bekrachtigen geeft God de stad een nieuwe naam die aangeeft welke kant het op zal gaan: de heer, onze gerechtigheid. Dat is de sleutel voor de toekomst. Waar gerechtigheid is, daar is God!

Ook in het evangelie is er sprake van verwoesting en ondergang, maar Lucas wil ons vooral attenderen op de belofte van verlossing voor alle mensen, waar ook ter wereld. Net als bij Jeremia, is er ook sprake van toekomst: de Mensenzoon zal komen op een wolk met macht en grote heerlijkheid. Al het lijden en alle ellende daarna zullen in het teken staan van het nieuwe begin. Lucas zegt: stop niet je oren dicht voor de schreeuw om hulp van mensen die lijden, zorg dat je geest niet afgestompt raakt omdat je zo druk bent met jezelf dat er geen ruimte is voor de zorgen van de wereld en het verdriet van anderen. Kijk naar de hemel, richt je tot God en besef dat je verlossing nabij is. Bereid je voor op de terugkomst van de Mensenzoon door te groeien in geloof en door de Heer in gerechtigheid tegemoet te gaan.

Jezus’ boodschap van waakzaamheid raakt juist hieraan. Hij wil ons leiden uit onze aangename situaties om oog te krijgen voor wat zich afspeelt in het verborgene. Tekens van een nieuw Koninkrijk die zich al aandienen en een uitnodiging om ons te verplaatsen naar de kwetsbare, soms schrale plekken waar God zou kunnen wonen, waar Hij vandaag de dag geboren zou kunnen worden, zoals in die onherbergzame stal. Eén van die plekken zou bijvoorbeeld het huis van Simone Goghou kunnen zijn, een weduwe en cacaoboerin uit Ivoorkust. Zij verbouwt de cacaobonen waar in Nederland chocolade van wordt gemaakt en die wij kunnen kopen in onze supermarkten. Het levert haar maar een marginaal bestaan op. En dat kan beter. Ze hoopt op betere tijden. En die lijken eraan te komen, dankzij het cacaoprogramma van Solidaridad. Zij is maar een van de mijloenen gezichten die zich aan ons zicht onttrekken, of waarvoor we misschien onze oren sluiten of waarop wij smalend neerkijken…Ondanks haar moeizame bestaan, geeft ze haar leven niet op. Ze heeft ook kennis gemaakt via haar coöperatie met een programma van Solidaridad. Ze krijgt trainingen om op een milieuvriendelijker en veiliger manier, betere kwaliteit en meer cacaobonen te verbouwen. “Cacao is “mijn hoop” zegt ze zoals u kunt zien op de posters die in de kerk hangen.

Opnieuw ligt de vraag bij ons voor: Laten we ons raken in ons hart door de boodschap van waakzaamheid van Jezus? Laten we ons echt door zijn komst veranderen?

We worden opgeroepen oog te krijgen voor wat eeuwigheidswaarde heeft. Wat niet vergaat of vergankelijk is. Liefde misschien, nabijheid. We mogen blijven hopen op een wonder en er zelf deel vanuit gaan maken. Door bijvoorbeeld eerlijke producten te kopen, eerlijke chocoladeletters zo vlak voor Sinterklaas. Door een stem te geven aan arme mensen die niet gehoord worden. Want het doel van Solidaridad blijft armoedebestrijding, door te zorgen dat boeren in ontwikkelingslanden een eerlijke prijs krijgen voor een goed product. Het fair trade principe dus: eerlijke handel.

Jezus vraagt ons een plaats te maken waar God kan wonen. Een koninkrijk waarin iedereen tot zijn recht zal komen, waarin vrede zal heersen en vreugde, waarin mensen elkaar het leven mogelijk zullen maken. Een nieuw Jeruzalem, zoals het bij Jeremia klinkt. We leven vaak tussen hoop en vrees maar we mogen vertrouwen op de belofte van God over eeuwigdurende liefde en vrede. Hij wil bij ons zijn. Hij komt. Amen

Pierrette Sertons, lid liturgiegroep