Verkondiging op vrijdagavond 4 december 2009, vóór de Tweede zondag van de Advent, in verzorgingshuis Oversingel te Weesp.

1e lezing: Baruch 5, 1-9
Evangelie: Lucas 3,1-6

Beste mensen

Toen Pater Henri Greeve van start ging met de Bond zonder Naam deed hij dat met de slagzin: “Verbeter de wereld , begin bij jezelf”. Wie structuren wil verbeteren kan dit slechts als hijzelf wil veranderen.

Johannes de Doper sprak ook van mentaliteitsverandering. Daarvoor zette zich volledig in..Hij wordt in het evangelie voorgesteld als een wegenbouwer. Er moet een rechte, geëffende weg worden getrokken, heuvels moeten worden geslecht en dalen opgevuld opdat de Heer komen kan. Het onderling verkeer tussen mensen en God laat nogal eens een parcours zien met bergen en dalen, met vele kronkels. Tussen de één en de ander –zowel als individu en als groep- ligt soms een kloof of een berg, kortom obstakels. Ze kunnen allerlei namen dragen: afgunst, wantrouwen, trots, onverdraagzaamheid, niet willen toegeven enz.

Wat doen we niet om gelijk te krijgen, mee te tellen, in aanzien te komen, invloed uit te oefenen? Het zijn onze eigen drijfveren die afstanden scheppen, muren oprichten of kuilen graven. Ze versperren de toegang tot God en tot elkaar. Johannes de Doper heeft als opdracht gekregen om wegen recht te maken en tot bekering op te roepen.

Afkeren en omkeren hebben met bekeren te maken. Wie zich omdraait, keert en verandert van richting. Hij verlaat het een en zoekt het ander. De weg naar alleen maar onszelf, ik, ik en nog eens ik, vergalt ons bestaan.

Doet God zijn intrede niet waar mensen elkaar in zijn naam tegemoet komen? Waaraan is Gods redding te zien? Wordt het goede, het heil niet zichtbaar in menselijke verhoudingen naar Gods bedoelingen?

God werkt nu eenmaal niet buiten mensen om. Hij is geen tovenaar uit een sprookje.

Dikwijls vormt onze eigen instelling een hindernis voor anderen. Zonder revisie en sleutelen aan onszelf gebeurt er dan niets en blijft alles bij het oude.

Aan veranderingen gaat echter geloof vooraf. Iedere keer als we samenkomen belijden wij ons geloof in God de Schepper van hemel en aarde. Maar de schepping is nog niet af. Zij is nog in volle gang. Gods scheppende kracht zit in iedere mens, die de wereld wil verbeteren, maar bij zichzelf wil beginnen.

In het boek van de schepping staat geschreven dat Gods Geest over de wateren zweefde. Hij brengt orde in de chaos. Kunnen (willen) we deze woorden ook toepassen op de wanorde in onszelf? Werkt Hij niet mee om de krachten in de mens ten goede om te buigen? Hij maakt recht wat krom is. Waar hindernissen worden opgeruimd en paden toegankelijk worden gemaakt daar krijgen mensen de kans zich te ontplooien en Gods redding te zien.

Dit is geen zaak van God alleen. Van ieder van ons verwacht Hij de bereidheid tot medewerking.

Door mensen laat Hij geluk, heil, welzijn gebeuren. Of die zullen komen hangt mede van onszelf af, of wijzelf willen veranderen, onszelf willen bekeren tot nieuwe mensen naar Gods hart.

Amen

Hannie Kuijpers, lid liturgiegroep