Verkondiging op 18 april 2010, Derde zondag van Pasen, in de Nicolaaskerk te Muiden
Eerste lezing: Handelingen 5, 27b-32 + 40b-41 Beste mensen! Bij de inleiding op deze viering lazen we zojuist dat deze 40-dagen tijd zich naar buiten keert: de leerling worden opgeroepen zich op de toekomst te richten en de wereld in te gaan. Dat betekent dat wat de apostelen toen van Jezus geleerd hebben, wat ze met Hem ervaren hebben, dat ze dat alles moesten doorgeven aan de wereld, juist met het oog op de toekomst. Ze hebben dat ook gedaan aan derden, die op hun beurt dit alles weer doorspeelden en doorgaven aan nieuwe derden. Zo gebeurt dat al 20 eeuwen en al ontelbare generaties lang. Ook nu nog. Alles wat ik meegekregen heb over God’s woord is mij doorgegeven op godsdienstlessen op school, later via cursussen e.d. Dit eeuwigdurende proces van doorgeven is dus én op de wereld én op de toekomst gericht. Maar heeft de Kerk nog wel een toekomst? Al weken lang, ook vandaag is dat voor mij geen zekerheid meer, maar eerder een vraag. Let wel, DE KERK, niet mijn geloof. Ergens las ik dat paus Benedictus XVI wel eens zou kunnen aftreden na alle negatieve publiciteit, alle commotie rond aanklachten, drama’s en de halfslachtige reacties van de kerkelijke autoriteiten, van hemzelf incluis. Het antwoord was zeer stellig: Nee, de Paus was en is een overstijgende autoriteit, die Christus op aarde vervangt. Een paus is echter alleen onfeilbaar bij het vaststellen van dogma’s, zaken betreffende de leer van het geloof. Verder is het ook maar een gewoon mens die zich kan vergissen, fouten kan maken, iets of iemand verkeerd kan beoordelen. Kwesties en zaken die nu daadwerkelijk gebeuren: denk b.v. aan de klungelige uitspraken over Joden, homofielen en pedofielen. In dit soort uitspraken is hij dus feilbaar. Een hele geruststelling. In de 1e lezing staat als antwoord van de apostelen aan de kwaadwillende leden van de Hoge Raad de volgende zin: “Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen”. Wat een prachtig antwoord! In deze roerige tijden geeft mij dat houvast. In feite is het vanaf het begin af aan zo geweest dat de mensen van de kerk ook niet alles weten, geen heiligen zijn, geen volmaakte figuren zijn. Een citaat dat hier naadloos op aansluit is: "Veroordeel niet de dader, maar zijn daden”. Maar eerst zal er meer transparantie moeten komen, boetedoening, zelfonderzoek, veroordelingen e.d. Pas dan zal er ruimte komen voor vergevingsgezindheid.We zijn immers allemaal geschapen naar zijn beeld en gelijkenis, dat is onze verbondenheid met elkaar ook met daders. Mijn ongemakkelijkheid, mijn schrik, mijn veroordelen op veel wat mens is in de kerk MAG, ja MOET zelfs, moreel en maatschappelijk gezien. Antoine Bodart merkte in een uitzending van Pauw en Witteman op dat het huidige negatieve beeld van de kerk als instituut ook op hem afstraalt. Dat geldt voor ons allemaal. Ik hoor veel, aan mij gerichte schampere opmerkingen over hypocrisie, over doofpotcultuur en vul maar in. Het zal u niet anders vergaan. Hoe daarmee om te gaan? Dan moet ik weer terug naar die mooie zin: "Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen”. I.p.v. het woord “gehoorzamen” zou ik het woord “geloven” willen zetten. Dan word ik minder somber, minder zwaarmoedig. WANT: waar gaat het uiteindelijk over? Met wie wil ik in geloofszaken (Het woord zegt het al) met wie wil ik in geloofszaken het liefst te maken hebben? Met God, met Jezus, met O.L.Heer zo u wilt. Daar wil ik mee te maken hebben. Aan het eind van het evangelie van vandaag vraagt Jezus drie maal aan Petrus of deze van hem houdt. Drie maal antwoordt Petrus volmondig Ja. Vervolgens geeft Jezus dan aan Petrus de opdracht hem te volgen. Als ik dit naar vandaag vertaal is dat ook onze opdracht d.w.z. dichtbij Jezus te blijven, en open te staan voor zijn levenslessen.. Hem, alleen hem te volgen en te blijven volgen. Die reddingsboei is heel troostend. Ineens moet ik aan mijn moeder denken die altijd een rustig, ongeschokt geloof heeft beleden. Ook toen het in haar tijd binnen de kerk niet allemaal van een leien dakje ging. Als ik dan daarover kritiek uitte, opstandig mopperde en het natuurlijk beter dacht te weten, zuchtte ze eens heel diep en zei steevast: "Ach Elsje, geloof is iets tussen God en mij, de rest is maar bijzaak” Kijk, ook dat geeft houvast…….. Daarom kan ik zo dadelijk dan toch het Credo en het Onze Vader bidden., de rest is nu even bijzaak. Tenslotte wil ik nog even zeggen dat mijn pen geheel z’n eigen weg ging. Ik heb niets opgezocht of geraadpleegd aan bestaande bronnen over deze viering. Beschouwt u het maar als een hartenkreet, niets meer , niets minder. Mij zit de huidige kerk dwars, niet God. Amen Els Beudel, lid liturgiegroep |