Verkondiging op 25 juli 2010, Zeventiende zondag door het jaar, in de Laurentiuskerk te Weesp

Eerste lezing    : Genesis 18, 20-32

Tweede lezing :  Kolossenzen 2 12-14

Evangelie        :  Lucas 11, 1-13              

Mededeling  Voorafgaande aan de preek

           Het gebeurt wel eens dat op een zondag een brief van een bisschop wordt voorgelezen in plaats van een behandeling van de lezingen in een viering. Ik vind het belangrijk om - als meelevend emerituspastoor in "de Kerk van Jezus"- mijn bezorgdheid te uiten over de gang van zaken op dit ogenblik. Maar vooral ook omdat ik hoop dat werkelijkheid zal worden, wat in dat prachtige lied van Oosterhuis naar voren komt: "de Steppe zal bloeien".

Beste mensen,

        Via Obdam - een plaats in het noorden van ons bisdom - is de katholieke Kerk in het nieuws gekomen. Tot ver in het buitenland. En zeker niet altijd positief: Allerlei reacties! Vóór pastoor Paul Vlaar en tégen de bisschop, maar óók: Vóór de bisschop en tégen pastoor Paul Vlaar. Het is duidelijk dat de meeste reacties komen van mensen die pastoor Paul Vlaar helemaal niet kennen, en alleen maar afgaan op die zogenaamde "oranjemis", waarin hij - naar hijzelf erkent - zichzelf wat meer had moeten intomen. Maar we moeten niet denken dat hij zich niets aantrekt van regels: een "themaviering" (naar aanleiding van actuele gebeurtenissen) is slechts vier keer per jaar. Minstens 90 procent van zijn vieringen (in de kerk, in de kapel aldaar, in het verzorgingshuis, in rouw- en trouwdiensten): dat zijn allemaal normale diensten.

         Over al het goede dat Paul Vlaar in Obdam doet voor alle parochianen, met

hun noden en hun vreugde, met hun verlangens en hun verdriet, wordt door critici gezwegen. Bijna alle parochianen zien daarom in hem een echte "Jezus-figuur".  En dát is toch de opdracht van Jezus: de Kerk is toch Zijn Kerk". De paus en de bisschoppen hebben de taak om te zorgen dat steeds de boodschap van Jezus - "de blijde boodschap"

dus - voor alle kerkleden duidelijk wordt gemaakt. In alles wat zij doen en zeggen zou die Geest van Jezus moeten uitstralen: die Geest van goedheid en liefde. Maar helaas wordt die "blijde boodschap" voor velen "verduisterd" door kerkelijke geboden en verboden. Veel mensen blijven in de kou staan, terwijl zij zo graag warm welkom

zouden willen zijn. Kerkelijke kritiek op hele goede mensen komt helaas te vaak voor.

         Ik las een paar dagen geleden in een rouwannonce een prachtige tekst die als volgt luidde:

Mijn liefste wens:

opnieuw geloven in de mens

niet altijd wijzen op zijn falen

maar duizend malen weer herhalen

dat hij een deel is van Gods plan:

daar wordt de wereld mooier van!

         Jezus heeft dit voor-geleefd. Hij bracht het in praktijk. Hij zag steeds het goede in de zwakke mens. Hij gaf mensen steeds weer de zekerheid: "Jij hoort óók bij Mij".

         Als je jezelf van harte welkom weet bij iemand, dan ga je graag naar zo'n iemand toe! Naar "zo'n iemand" gaan ook de parochianen in Obdam, in de persoon van pastoor Vlaar. Net als bij Jezus. Een goede bekende van ons die nu in Israël woont, schreef ons:

"Ik stel me voor hoe Jezus sprak op de berg bij Kafarnaum: er waren meer mensen gekomen dan op gerekend was. Maar "wegsturen"? Ho maar! "Blijf toch allemaal mee-eten; we breken samen het brood dat er is. En dat was vast gezellig zo in de open lucht vlakbij het meer. Zeker ook met gezang, want de Joden zijn een zingend volk. Zelfs kinderen wilden tot Jezus komen: dat geeft aan dat het voor kinderen óók gezellig was. Kinderen van toen waren echt niet vromer dan nu!"

         Ons samenkomen rondom de tafel van Jezus hoeft dus zeker ook niet altijd bepaald te worden door eerbied alléén, gereglementeerd door wetten en wetjes. Neen, wij moeten ons allen welkom weten, als het ware aan de voeten van Jezus, luisterend - als de voorganger het tenminste goed doet - naar Jezus' woord en uitleg: dus altijd bevrijdend, blij makend, troostend als dat nodig is!).

         Als een voorganger het kan bereiken dat - door zijn manier van voorgaan, en door zijn manier van omgaan met de mensen -, jong en oud wordt getroffen, dan is het toch schandalig dat pastoor Mennen uit Brabant die ook al veel prachtige liederen van Huub Oosterhuis verketterde) durft te zeggen: "Pastoor Vlaar is een soort kerkelijke circusdirecteur die het er vooral om gaat om zijn tent vol te krijgen!"
         Wanneer gaat - ook officieel - "het licht van Jezus" weer branden in de hele katholieke Kerk?

         Wat zou dát heerlijk zijn .

          Amen.

Henk Samsom, emerituspastoor