Verkondiging op 5 september 2010, Drie-en-twintigste zondag door het jaar, in de Laurentiuskerk te WeespEerste lezing: Wijsheid 9, 13-18b Aanstaande donderdag is het al drie maanden geleden dat Nederland ging stemmen voor een nieuwe regering. Maar wat deden er veel politieke partijen mee, die allen beloofden dat het land er beter op zou worden als mensen massaal op hún mensen zouden stemmen. Maar nu hebben wij ontdekt hoe moeilijk het is om met al die "fantastische" partijen te komen tot een "fantastische" regering, die ons land weer vooruit kan helpen, die de vele noden kan oplossen: wij hopen er maar op dat er een goede oplossing te voorschijn zal komen. Een goede oplossing in de tijd van Jezus was óók niet gemakkelijk. Want - zoals ook nu bij ons - waren er zo véél verschillende verwachtingen voor een goed leven. Maar welke leider kon daaraan voldoen? Zeker de armen en achtergestelden vonden niemand die het voor hèn opnam. Totdat "die man uit Nazareth" in hun buurt kwam en zijn boodschap bracht van liefde voor alle medemensen - , tot begrip voor allen die tot dan toe door niemand begrepen werden. In Hèm gingen velen de beloofde Redder zien. Hele massa's mensen trokken met Jezus mee. Je zou zeggen dat Jezus daar toch blij van moest zijn! Maar in het evangelie van vandaag horen wij Hem tot die volgelingen zeggen: "Als iemand naar Mij toekomt, die zijn vader en moeder, zijn vrouw en kinderen, zijn broers en zusters, ja zelfs zijn eigen leven niet haat, kan hij mijn leerling niet zijn". Dat is toch te stuitend om dit uit Zijn mond te horen! Ik denk wel dat de mensen die al langere tijd met Jezus contact hadden, wel begrepen dat Jezus die woorden niet letterlijk kon bedoelen. Want - zoals voor iedere Jood - was óók voor Jezus het vierde gebod heilig. Op de vraag hoe je het eeuwig leven kunt vinden, antwoordde Hij: "Je kent de geboden: geen echtbreuk plegen, niet doden, niet stelen, niet vals getuigen èn je vader en moeder eren". Maar Jezus zag om zich heen steeds weer mensen die alléén maar met zichzelf bezig waren, mensen die zich niets van vreemden aantrokken die in moeilijkheden waren. Jezus bedoelde met zijn woorden te zeggen dat je - als zijn èchte navolger - voor iedereen moest openstaan: "Ik zeg jullie dat het voortaan niet langer moet zijn "ik eerst, eigen familie eerst, eigen volk eerst", maar: de wil van God eerst: dus liefdevolle relatie óók met je medemensen. Dat zegt Jezus niet alleen tegen de leerlingen van toen, maar ook tegen ons nu. Veel mensen hebben de boodschap van Jezus niet in dank afgenomen. Hij eindigt op het kruis. Vandaag zegt Jezus ons dat ook wij het kruis in ons leven tegenkomen, wanneer wij de wil van God in praktijk brengen. Niet dat je het kruis moet zoeken, niet dat God het lijden wil. Maar als je de weg van Jezus probeert te volgen, dan kom je het kruis tegen. Niet voor niets zegt men: "Ieder huisje heeft zijn kruisje". Daar moeten wij mee leren omgaan, om er later weer "geestelijk rijker" uit te komen. Als je minder vast zit aan wat je bezit - , als je minder afhankelijk bent van de mensen om je heen: van wat ze denken, van wat ze van je verwachten; van hun bevestiging: ben je dan niet vrijer? Als je niet bang hoeft te zijn dat je er niet bij hoort wanneer je - op de een of andere manier - "anders" bent, ben je dan ook niet veel vrijer? Wij mogen van Jezus zijn: wie of hoe we ook in elkaar zitten. Kunnen wij dat hetzelfde zeggen van onze medemensen? Wij willen toch tot de Kerk van Jezus behoren? En het gaat Jezus erom dat Zijn Kerk een Kerk is waarin de liefde centraal staat. Niets meer en niets minder. Liefde is duur, maar tegelijk maakt ze alle dingen lichter voor ons, èn voor anderen die de liefde van de kerk ondervinden. Dus: de liefde van ons. Want wij moeten die kerk gestalte geven: ook als ons dat soms moeilijk wordt gemaakt. Vaak: van boven af. Ubi caritas et amor Deus ibi est. Waar goedheid is en liefde daar is God! Henk Samsom, emerituspastoor |