Verkondiging op 5 december 2010, de tweede zondag van de Advent, in de Laurentiuskerk te Weesp

Eerste lezing  : Jesaja 11, 1-10

Tweede lezing: Romeinen 15, 4-9

Evangelie       : Matteüs 3, 1-12

Beste mensen,

          Heel wat mensen - de kinderen zeker - zullen vandaag, 5 december, met hun gedachten vooral gericht zijn op het feest van Sint Nicolaas. Dat leidt natuurlijk wel een beetje af van deze tweede Adventszondag. Maar we gaan het toch maar proberen. Gelukkig gaat het in de lezingen van deze viering ook over "vol verwachting klopt ons hart".

          In de eerste lezing horen wij het visioen van Jesaja over een Messiaans Rijk: waar geen mens meer rondloopt met kwade bedoelingen naar een ander, waar niet langer een woestijn is vol haat en tegenstellingen; maar eerder een weiland van vrede.

          In de tweede lezing zegt Paulus: "Mensen, aanvaard elkaar als leden van één gemeenschap".

          En in het Evangelie roept Johannes de Doper ons toe, dat de woestijn (die dorre steppe die onze wereld vaak is) tot bloei zal komen wanneer wij bereid zijn om ons steentje daartoe bij te dragen door ons te richten  op Hem die komen gaat: de Koning van de vrede. Jesaja zegt over Hem: "Hij zal geen oordeel vellen naar uiterlijke schijn, Hij zal geen uitspraken doen op grond van geruchten", "Hij zal onze zwakke broeders en zusters recht verschaffen, en een eerlijk vonnis spreken over de achtergestelden op onze aarde". Die koning straalt onkreukbaarheid uit.

          In de wereld waarin wij nu leven gaat het er om dat ook wij onkreukbare eerlijke mensen zijn: daarbij geholpen door leiders die ons daar in voorgaan.

          Helaas ziet onze wereld er nog lang niet zo mooi uit. Wij kunnen er alleen over dromen: hoe mooi het zou kunnen zijn. Maar er zijn mensen die niet meer durven te dromen, omdat hun dromen al zo vaak bedrog zijn gebleken. Veel mooie dromen passen niet meer in hun levensvisie. Ze geloven niet meer dat het beter kan worden. Hun leven is vaak pikdonker, geen lichtje te  bekennen.

          Is het u/jullie wel eens overkomen dat je in het pikdonker komt te zitten doordat de elektriciteit uitviel? Dan kan je jezelf lelijk stoten en pijn doen, dan kan je struikelen over een kleinigheid die op de grond ligt. Hoe heerlijk is het in zo'n duisternis als je ergens op de tast een aansteker vindt. Een klein beetje licht kan je al helpen om de goede richting te bepalen.

          Als mensen in heel hun leven geen licht meer zien, dan kunnen zij zelf nergens een knop vinden om weer licht te ontsteken. Neen, dan hebben zij medemensen nodig die als aansteker zijn  te gebruiken: mensen die - misschien maar een  héél klein beetje - licht en lucht weten  te brengen. Al is het maar door een vriendelijk woord, een bemoediging, een gebaar van troost, een schouderklopje, Dan merken die ongelukkige mensen dat er nog iemand is die om hen geeft.

          En is er een groter geluk te vinden voor de helper dan een blij gezicht van een man, een vrouw, een kind dat hij/zij weer enige hoop heeft gegeven? Zulke blijde gezichten  kunnen wij soms zien op TV bij mensen die - dank zij bijvoorbeeld een ontwikkelingswerker - weer enige hoop op een betere toekomst krijgen. Veel hebben zij nog vaak niet te verwachten. maar tóch!

         Om mensen blij te maken heeft Jezus zijn leven gegeven: de armen, de bedroefden, de achtergestelden stonden bij Hem op de eerste plaats. Maar dat werd niet gewaardeerd door de zogenaamde "hogergeplaatsten". Jezus gaf echter zijn bevrijdende werk niet op.

          De Kerk van Jezus - en dat zijn wij, wij allemaal - moet óók altijd een blijde boodschap verkondigen, maar ook in praktijk brengen.

          God geve ons daartoe de kracht, óók als "hogergeplaatsten" het ons moeilijk maken. Mogen wij onze droom dat "de steppe zal gaan bloeien": nooit als onmogelijkheid gaan zien! En laten wij ons steentje bijdragen! Tot geluk voor iedereen!

Amen.

Henk Samsom, emerituspastoor