Verkondiging op Nieuwjaar 1 januari 2011, in de Laurentiuskerk te Weesp

Numeri 6, 22-27, Galaten 4, 4-7, Lucas 2, 17-21

Beste mensen,

Waneer we samen komen om zegen te vragen over het nieuwe jaar, horen we elk jaar weer hoe Aäron en de priesters van Israël het volk moeten zegenen. Ook ík doe dat.

Velen van ons kennen deze zegen in de gezongen versie op het einde van de viering: 'De Levende zegene en behoede u...' Laten we de woorden vandaag eens tot ons door laten dringen. We gaan op pad, op weg. We gaan van alles meemaken. God zelf zegt ons toe, dat Hij ons zal beschermen. Dit kan niet betekenen, dat ons niets dan geluk overkomt. We komen bergen tegen en diepe dalen, ook eindeloze vlaktes, maar daarin zijn we niet alleen. Er is iemand die ons vasthoudt en zorgt dat we niet verloren gaan. Kunnen we dat geloven? Kunnen we ons aan die woorden toevertrouwen?

'Moge de Heer zijn gelaat naar u keren en u vrede schenken.' Hij kijkt niet langs ons heen, zijn blik rust op ons. De Heer is geen mens, maar wel als geen ander "menselijk" bij ons aanwezig. Zo schenkt Hij vrede. Er zullen ook in het nieuwe jaar conflicten zijn. We raken in onmin met ons zelf, met de mensen om ons heen; er zijn verscheurende en mensonterende gebeurtenissen in onze wereld. Toch is God aanwezig, toch wil Hij in ons doordringen. Dat is de belofte, dat is de zegen.

God is geheim, ondoorgrondelijk, zijn wegen gaan onze wegen te boven, soms lijkt Hij afwezig en is Hij onbereikbaar. Maar toch mogen we geloven, dat er dwars door alles en in alles iemand is, die zegt: Ik ben er. Kunnen we dat geloven? Kunnen we de kracht die van die woorden uitgaat aannemen?

De herders hebben het Kind gevonden. Dat kind met de naam Jezus heeft zijn glans op hen gelegd, ze wisten zich gezegend. Ze verheerlijkten God en loofden Hem om alles wat ze gehoord en gezien hadden. Dat wij in het nieuwe jaar in hun ervaring mogen delen. Dat wens ik u/jullie en mijzelf van harte toe!

Henk Samsom, emerituspastoor