Beste  mensen,

Bijna een toneelstuk is het, het verhaal van Jezus die zijn leerlingen de voeten wast. Je ziet het voor je ogen gebeuren. Ik ben oud genoeg - en met mij een aantal van u ook - dat we ons nog herinneren dát het ook voor onze ogen gebeurde. De pastoor vroeger had twaalf mannen uitgekozen van wie hij na dit verhaal voor in de kerk de voeten waste.

Maar nu, zoveel jaren later, stel ik me even voor hoe dat nu zou gaan, wat er nu zou gebeuren: Laat er nou onder die twaalf die naar voren komen een Marokkaan zitten. Die zou ogenblikkelijk wel van iemand te horen krijgen: jij, je hoort hier niet, dit is het huis van God en jij gelooft toch in Allah? Of er komt een man uit Eritrea naar voren... Jij bent wel heel erg zwart, veel te zwart voor deze voetwassing. Of een uitgeprocedeerde asielzoeker: waarom ben je het land nog niet uit, wat doe je hier eigenlijk....

In zekere zin had Jezus het gemakkelijk, al zijn vrienden waren Joden, er zat er niet één tussen die anders was. Maar Jezus had ook gehoord van het grote gebod van de liefde, hij wist dat álle mensen naar Gods beeld geschapen zijn, op God mogen lijken. 'Heb lief, en doe wat je wilt,' was Hem op het lijf geschreven. En  dus zou bij die voetwassing ook nu iedereen welkom zijn, ook die Marokkaan die in Allah gelooft, ook die zwarte Eritreeër, ook die uitgeprocedeerde asielzoeker, zelfs die man of vrouw uit Muiden.

Vanavond houdt Jezus ons voor dat zijn liefde níemand uitsluit, dat zijn liefde uitgaat naar iedereen. God geve dat wij Jezus hierin volgen, elke dag opnieuw.

Jan Divendal, emerituspastoor