Verkondiging op 22 mei 2011, Vijfde zondag van Pasen, in de Boskapel te Muiderberg

Hand. 6, 1-7, 1 Petr. 2, 4-9, Joh. 14,1-12

Beste mensen,

          In deze tijd van opgelegde bezuinigingen leven velen in angst dat heel bijzonder de noodzakelijke zorg voor allerlei groeperingen - , die het zonder extra hulp niet kunnen redden -, zal wegvallen. Enthousiaste hulpverleners kunnen hun taak immers niet voortzetten als de noodzakelijke financiële hulpmiddelen ontbreken. Van allerlei soorten hulpverleners horen wij keer op keer een noodkreet: "zó kunnen wij niet verder!" En het doet  pijn om dat te moeten  constateren. De beelden op de televisie geven me wel eens een machteloos gevoel. Hulpverleners doet het "onrechtvaardig" aan dat de bezuinigingen vooral die mensen raken die het niet kunnen dragen, terwijl de zogenaamde "draagkrachtigen" er niets voor hoeven te laten.

          Zo'n toestand blijkt er óók al te zijn in de tijd van de eerste christenen. Dat lezen wij in  de eerste lezing van vandaag: de Griekse christenen leden er onder dat hun weduwen werden achtergesteld bij de Joodse christenen. Daarom riepen  zij om de tussenkomst van de apostelen. Zij begrepen heel goed dat die apostelen zelf er geen taak bij konden nemen:

zij waren immers degenen die waren aangesteld door Jezus om de Blijde Boodschap te verkondigen. Daarom waren zij blij dat de apostelen een andere oplossing voorstelden:

"Als jullie mensen vinden "van goede faam" en "vol van geest en wijsheid" die de zorgtaak op zich willen nemen: draag deze mensen dan  aan ons voor." Toen dat inderdaad gebeurde, legden de apostelen deze helpers - onder gebed - de handen op. Daarna namen zij hen op als de eerste diakens, met wie zij steeds een goede en helpende band hadden. Ik denk zeker dat

de apostelen daarmee meenden te handelen in Jezus' geest, die het ook altijd als Zijn belangrijkste opgave voelde om er te zijn voor iedereen die hulp nodig had. En die eerste diakens hebben waarschijnlijk ook beseft, dat de apostelen hen opnamen omdat Jezus dat ook gedaan zou hebben. Zij voelden zich dus zeker door Jezus geroepen.

          Geroepen door Jezus èn: terstond positief gereageerd. Wat ging er toch een bijzondere kracht uit van Jezus! Wat was Hij toch onweerstaanbaar. De apostelen laten acuut hun netten in de steek, als zij geroepen worden. En die eerste diakens kennen ook geen enkele aarzeling. Er wordt niet gewikt of gewogen: Kan  ik dit wel combineren met mijn werk en mijn gezin? Is dit wel goed voor mijn carrière? Zal ik er geen spijt van krijgen? Neen, niets van dit alles. Zij allen nemen gelijk die nieuwe taak op zich. Het is alsof ze meteen weten, dat van de vele wegen die het leven kent, dit de weg is die zij moeten gaan.

          En hoe is het nu met ons allen? "Roeping" wordt zo vaak gezien als een zekerheid die sommigen voelen om priester, broeder of zuster te worden. Maar wij zijn allemaal geroepen om iets van ons leven te maken waardoor de mensen in ons iets van Jezus ontdekken: zoals goedheid, liefde, vergevingsgezindheid enz.

           Hoe zij dat precies gestalte moeten geven, ontdekken sommigen "plotseling" in hun leven. We kunnen mensen ontmoeten  van wie bijvoorbeeld uitstraalt dat de zorg voor minderbedeelden hen gelukkig maakt, en dat wij dan gaan denken : "zou dat iets voor mij zijn?" O, er zijn zoveel verschillende redenen waardoor wij iets kiezen wat ons èn anderen gelukkig maakt. Maar hoe ons leven zich ook ontwikkelt, of door omstandigheden al ontwikkeld heeft: altijd is er iets te vinden wat ons gelukkig kan maken door iets of zelfs veel voor medemensen te kunnen betekenen. Hopelijk overkomt ons dat allemaal: dat is dan onze / uw / jullie roeping. Als Jezus maar ons voorbeeld is! Hoe wij dit invullen, is bij iedereen weer anders. Alleen mensen die louter en alleen zich laten leiden door eigenbelang, hebben hun roeping gemist! Maar ik weet zeker dat zulke egoïstische mensen hier niet aanwezig zijn.  God zegene u / jullie allen. Amen .

Henk Samsom, emerituspastoor